Η Ελλάδα χάρισε στον κόσμο τους πρώτους της μύθους — και μαζί τους, τα θεμέλια της αφήγησης. Πριν από περίπου 2.800 χρόνια, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου έθεσαν την πρώτη μεγάλη αφηγηματική αρχιτεκτονική του δυτικού πολιτισμού: το ταξίδι του ήρωα, τη σύγκρουση, τη μεταμόρφωση, την επιστροφή. Λίγο αργότερα, τον 4ο αιώνα π.Χ., η Ποιητική του Αριστοτέλη προσέφερε την πρώτη συστηματική ανάλυση του τι κάνει μια ιστορία να λειτουργεί: δομή, ένταση, κάθαρση. Αυτές οι αρχές εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση κάθε σεναρίου, κάθε ταινίας μικρού μήκους, κάθε καμπάνιας που δημιουργείται σήμερα.
Και η τεχνολογία της συλλογικής αφήγησης έχει τις ρίζες της εδώ. Το Θέατρο της Επιδαύρου, χτισμένο περίπου το 340 π.Χ., θεωρείται ακόμη και σήμερα ακουστικό θαύμα — ακόμη και στην τελευταία σειρά των 14.000 θέσεων, ένα νόμισμα που πέφτει στη σκηνή γίνεται ακουστό. Ήταν, ουσιαστικά, η πρώτη «τεχνολογία προβολής» της ανθρωπότητας: ένας τόπος όπου εκατοντάδες άνθρωποι βίωναν την ίδια ιστορία ταυτόχρονα.
Η AI-παραγόμενη κινηματογραφία βρίσκεται σήμερα σε ένα ανάλογο σημείο: μια νέα τεχνολογία που αναζητά ακόμη τη γραμματική της, τις συμβάσεις της, τη δική της γλώσσα — όπως έκανε κάποτε και το αρχαίο θέατρο. Γι' αυτό η Αθήνα είναι ο φυσικός τόπος για αυτό το φεστιβάλ, όχι από νοσταλγία, αλλά επειδή εδώ, χιλιάδες χρόνια πριν, η ανθρωπότητα διαπραγματεύτηκε για πρώτη φορά τι κάνει μια ιστορία αξιόπιστη, οικουμενική και ισχυρή.
Το «Myths Meet Machine» είναι, λοιπόν, περισσότερο από σύνθημα. Είναι μια θέση: τα παλαιότερα εργαλεία της αφήγησης και τα νεότερα εργαλεία της εικονοποιίας παλεύουν, τελικά, με το ίδιο ερώτημα — πώς αναδύεται το νόημα μέσα από την τεχνική.